admin login
Volgende dienst
Kunstproject ‘de tien geboden’ (5)
Datum publicatie: 2 mrt 2014
Laatste update: 1 mrt 2014

Toelichting op het kunstwerk van Nelleke Nieuwenhuize en Jacolien Viveen

Bij de 10 geboden moest ik juist denken aan vrijheid. Vrijheid om te kiezen hoe je leeft.

Vogels inspireren mij, ze maken zich namelijk niet druk over de dag van morgen.
Soms leggen we onszelf veel dingen op die moeten. We kunnen dan gevangen zitten in een kooi. Maar God wil ons vrijheid geven, en zet onze zelfgemaakte kooi open!

Durf jij weg te vliegen op weg naar HET LICHT?

Nelleke Nieuwenhuize
5e-gebod-Nelleke-Nieuwenhuize

Ik heb gekozen voor de versie uit Deuteronomium 5: Toon eerbied voor uw vader en uw moeder, zoals de HEER, uw God, u heeft geboden. Dan wordt u gezegend met een lang leven en met voorspoed in het land dat de HEER, uw God, u geven zal.

Omdat mijn dochter dat gebod aangaf en dat leek me daarom wel mooi.
De groene figuren geven generaties aan van ouders en kinderen en opnieuw ouders, die weliswaar een wat troebele ondergrond heeft. Zoals elke familie helaas onder de oppervlakte wat heeft, maar ook allen beschenen worden door hetzelfde Licht.
Sterren zijn een soort verwijzing zoals bij Abraham, naar lang leven, voorspoed.

Jacolien Viveen
5e-gebod-Jacolien-Viveen

 

Gedicht van Sergej Visser

Zoon (het vijfde gebod)

Natuurlijk zegt zo’n jongen nee – het is te vroeg,
hij ligt nog in zijn bed, hij is zo moe,
hij wil vanmiddag naar zijn vrienden toe.
Maar als hij weer alleen is, krijgt hij spijt,
dus staat hij op, hij wast zich, kleedt zich aan
om toch maar met zijn vader mee te gaan.
Dat is niet vreemd. Zo gaat dat vaak. Nog steeds.

Natuurlijk wil zo’n jongen weg, de wereld in.
Hij krijgt zijn geld. Hij gaat waarheen hij wil.
Hij zingt, hij danst, hij drinkt de hele nacht,
wordt lachend wakker in een ander bed,
tot alles op is. Niemand lacht nog mee.
Zijn vrienden trekken weg. Hij is alleen,
krijgt spijt. Hij wil weer bij zijn vader zijn.

Natuurlijk staat zo’n vader elke dag
op het balkon te wachten. Net zo lang
tot hij zijn zoon ziet, aan de horizon,
het hoofd gebogen en met trage pas.
Dan rent hij de trap en het tuinpad af,
slaat hij zijn armen om zijn jongen heen
en houdt hem stevig vast. Daar droomt hij van.

Sergej Visser